Tussen Castilië en Parijs

 

Vanaf het moment dat Ferdinand van Aragon en Isabella van Castilië, de Katholieke Koningen, de Spaanse gouden eeuw inluidden, kreeg de kerk een enorme invloed op het Iberisch schiereiland. De betekenis van de religie op het dagelijks leven leidde tot grote bloei van de instrumenten die daar hun rol te vervullen hadden. Van het pionierswerk van de blinde organist António de Cabezón tot de duizelingwekkende virtuositeit van Correa de Arauxo ontwikkelde zich een typisch Spaanse orgelstijl met een heel eigen vorm, de tiento. De trombone was toen en nu één van de blaasinstrumenten die religieuze processies begeleiden. Zijn flexibele toon maakt de trombone ook zeer geschikt om de menselijke stem te imiteren, in zowel de spirituele madrigalen van Guerrero als de wereldlijke van Ortiz en Juan del Encina.

 

In 1737 ging een oude wens van Georg Philipp Telemann in vervulling: hij reisde naar Frankrijk voor een verblijf van 8 maanden in Parijs. Hij was altijd al een voorvechter van de Franse stijl geweest en kreeg nu de kans om deze uit de eerste hand te leren kennen. De Sonata à 4 TWV 43:d3 is een vroeg werk van vóór zijn Parijse avontuur. Lully's muziek vertegenwoordigt het verleden, die van Couperin het heden, en die van Forqueray de toekomst. Tot slot horen we hoe Telemann, terug in Hamburg, zijn ervaringen verwerkte in zijn tweede boek Parijse kwartetten.